Наладкі, Увайсьці
Отчет автономной группы анархистов и анархисток с Марша Студентов

Отчет автономной группы анархистов и анархисток с Марша Студентов


На сегодняшнем марше “Любовь и Солидарность” студентки и студенты требовали реального самоуправления и нововведений в сфере образования вместо очередных денежных поборов. Этот марш инициировало движение #студентыпротив, которое зародилось в ответ на то, что студенты и студентки совершенно не могут влиять на жизнь университета. Катализатором для возникновения этого движения стало введение администрацией БГУ платных пересдач, против которых выступали учащиеся. Администрация и, в частности, ректор БГУ Абламейко С.В. постоянно заверяют, что в их университете существует развитая система студенческого самоуправления, с которой у администрации налажен равноправный диалог. Однако, простым студентам очевидно, что это не так, и многие из них полны решимости сделать что-то лучшее.

Нам близки многие проблемы и требования движения, поэтому мы пришли на этот марш, чтобы проявить свою солидарность и показать свой взгляд на происходящее.

Мы сделали маленький, но очень символичный подарок для студентов – ковер. Поэтому, начиная с сегодняшнего дня, студентки и студенты могут вызывать администрацию “на ковер”. Нужно помнить, что администрация существует за средства студентов и их родителей, а также налогов всей страны. Если нам не нравятся какие-то действия любой администрации, любой власти, мы всегда можем развенчать их авторитет таким способом. Последнее слово за нами.


Помимо ковра, мы поддержали призыв студентов приносить плакаты.


Что касается требований движения #студентыпротив. Мы считаем, что роспуск ассамблеи БГУ это правильно, вопрос только в том, что может её заменить. Мы думаем, что не нужен никакой орган предствительства, в котором будут “хорошие” или “свои” лидеры. Вместо этого мы выступаем за создание Всеобщей Ассамблеи, куда может прийти любой студент, преподаватель или работник университета со своими проблемами и принимать решения наравне со всеми.

Напоследок, мы хотим сформулировать несколько тезисов об образовании. Некоторые из них уже сейчас могут превратиться в конкретные требования, другие – пока далекие горизонты, но все они так или иначе наталкивают на серьезные размышления о происходящих событиях.

Самоуправление – это когда группа или сообщество людей сами принимают решения, которые их касаются, не перекладывая свою ответвенность на каких-либо лидеров или представителей. При таком способе организации учитывается мнение каждого. Мы считаем, что в самоуправлении должны участвовать на равных студенты, преподаватели и люди, которые обеспечивают учебный процесс.

Можно уже сейчас создавать независимые ячейки такого самоуправления, например, на базе учебных групп. Эти ячейки могут координироваться на всеобщей ассамблее или на ассамблее делегатов, которые не “предствляют” ячейки, а только передают их решения. Со временем эта система вытеснит существующие бюрократические устаревшие структуры “самоуправления”.

Важным инструментом против возникновения иерархий и лидерства является ротация и право отзыва делегатов в любой момент. Так же, если мы хотим, чтобы в самоуправлении все участвовали на равных, нужно обращать внимание на гендерные иерерхии, предрассудки, связанные с расой, сексуальностью и др.

Мы считаем, что нельзя останавливаться только на требованиях изменений в устройстве университета как учреждения, ведь в конечном итоге цель этих структур – обеспечивать учебный процесс, а его тоже необходимо радикально реформировать. Подлинное учение – это всегда свободное участие в осмысленной деятельности. Вместо лекций, зачетов и экзаменов, где достаточно просто пассивно усваивать и успешно транслировать точку зрения преподавателя, необходимо применять интерактивные, горизонтальные современные методики обучения: индивидуальная и коллективная проектная работа, дискуссии и др. Существующий процесс обучения скорее дисциплинирует, чем подталкивает личность к критическому мышлению, активности и ответственности.

Необходимо отвергнуть монополию университета на образование. Большинству того, что мы умеем и используем, мы научились не в стенах учебных заведний. Безусловно, при высокой мотивации, студент может вынести пользу для себя даже из самой зануднейшей лекциии или бессмысленной зубрежки. Однако очевидно, что такое учение происходит скорее “вопреки”, чем “благодаря” университету. Работа, общение, путешествия, другими словами, сама жизнь является тем местом, где мы “получаем образование”.

Отвергнув монополию университета на образование, мы тем самым:

-разрушаем миф, который делает высшее образование престижным (мол, "тот у кого есть “вышка” умнее чем тот, у кого её нет"),

-приходим к необходимости отменить дипломы(которые ничего не обещают),

-признаем, что необходимо серьезнее отнестись к ресурсам образования существующим вне стен университета (это могут быть курсы при приеме на работу, где ты учишь рельно то, что тебе необходимо или кружки по интересам, где ты изучаешь то, что тебе на самом деле важно и и интересно),

-отвергаем идею о том, что только молодежь должна пользоваться ресурсами для образования (если мы осознаем как много вокруг возможностей учиться и научимся ими пользоваться, то ресурсов будет достаточно всем, независимо от возраста).

Все идеи, приведенные тут, требуют гораздо более широкой аргументации, но это выходит за рамки нашего пресс-релиза.

автономная инициативная группа анархистов и анархисток



Справаздача групы анархістаў і анархістак з Марша Студэнтаў


На сёньняшнім маршы “Каханьне і Салідарнасьць” студэнткі і студэнты патрабавалі рэальнага самакіраваньня і новаўвядзеньняў у галіне адукацыі замест чарговых грашовых пабораў. Гэты марш ініцыяваў рух #студэнтысупраць, які зьявіўся ў адказ на тое, што студэнты і студэнткі зусім не могуць уплываць на жыцьцё універсітэта. Каталізатарам ўзьнікненьня руху стала ўвядзеньне адміністрацыяй БДУ платных пераздач, супраць якіх выступалі навучэнцы. Адміністрацыя і, у прыватнасьці, рэктар БДУ Абламейка С.В. увесь час запэўніваюць, што ў іхным універсітэце існуе разьвітая сістэма студэнцкага самакіраваньня, з якой у адміністрацыі наладжаны раўнапраўны дыялог. Аднак простым студэнтам відавочна, што гэта нетак і многія з іх жадаюць зьмен на лепшае.

Некаторыя з нас таксама зьяўляюцца студэнтамі, нам блізкія многія праблемы і патрабаванні студэнцкага руху, і менавіта таму мы таксама наведалі гэты марш, каб выказаць сваю салідарнасьць і выказаць свой пункт гледжаньня на тое, што адбываецца.

Мы зрабілі маленькі, але вельмі сімвалічны падарунак для студэнтаў – дыван. Таму, пачынаючы з сёньняшняга дня, студэнткі і студэнты могуць вызываць адміністрацыю “на дыван”. Трэба памятаць, што адміністрацыя існуе за сродкі студэнтаў і іх бацькоў, а таксама за падаткі ўсёй краіны. Калі нам не падабаюцца нейкія дзеяньні любой адміністрацыі ці ўлады, мы заўсёды можам нагадаць ім пра іх ролю, проста вызваўшы іх да адказу. Апошняе слова павінна заўсёды заставацца за намі.


Акрамя дывана, мы падтрымалі заклік студэнтаў прыносіць плакаты.


Што ж тычыцца патрабаванняў руху #студентыпротив, дык мы лічым, што роспуск асамблеі БДУ гэта правільна. Пытаньне толькі ў тым, што можа яе замяніць. Мы думаем, што не патрэбны ніякі ворган прадстаўніцтва, у склад якога будуць уваходзіць"добрыя" ці “свае” лідэры. Замест гэтага мы выступаем за стварэньне Усеагульнай Асамблеі, куды можа прыйсьці любы студэнт, выкладчык або працаўнік універсітэта са сваімі праблемамі і прымаць рашэньні нароўні з усімі.

Карыстаючыся момантам, мы хацелі б сфармуляваць некалькі нашых тэзісаў пра адукацыю. Некаторыя з іх ужо зараз могуць ператварыцца ў канкрэтныя патрабаваньні, іншыя – пакуль нажаль далейшыя за далягляд, але ўсе яны так ці інакш накіроўваюць на сур’ёзныя разважаньні пра падзеі, якія адбываюцца навокал.

Самакіраваньне – гэта калі група або супольнасьць людзей самі прымаюць рашэньні, якія іх тычацца, не перакладаючы сваю адказнасьць наякіх-небудзь лідэраў ці прадстаўнікоў. Пры такой арганізацыі ўлічваецца меркаваньне кожнага. Мы лічым, што ў самакіраваньні павінны ўдзельнічаць на роўных умовах студэнты, выкладчыкі і людзі, якія забясьпечваюць навучальны працэс.

Можна ўжо зараз ствараць незалежныя суполкі такога самакіраваньня, напрыклад, на базе навучальных груп. Гэтыя суполкі могуць каардынавацца на ўсеагульнай асамблеі або на асамблеі дэлегатаў, якія не “прадстаўляюць” суполкі, а толькі перадаюць іх рашэньні. З цягам часу гэтая сістэма выцесьніць існуючыя састарэлыя бюракратычныя мадэлі “самакіраваньня”.

Важным інструментам супраць ўзьнікненьня іерархій і лідэрства зьяўляецца ратацыя і права адкліканьня дэлегатаў у любы момант. Гэтак жа, калі мы хочам каб у самакіраваньні ўсе ўдзельнічалі на роўных умовах, трэба зьвяртаць увагу на гендарныя іерархіі, забабоны, зьвязаныя з расай, сэксуальнасцю і інш.

Мы лічым, што нельга спыняцца толькі на патрабаваньні зьмен ва ўладкаваньні універсітэта як установы, бо ў канчатковым выніку мэта гэтых структур – забясьпечваць навучальны працэс, а яго таксама неабходна радыкальна рэфармаваць. Сапраўднае навучаньне – гэта заўсёды свабодны ўдзел у асэнсаванай дзейнасьці. Замест лекцый, залікаў і экзаменаў, дзе дастаткова проста пасіўна засвойваць і пасьпяхова перадаваць пункт гледжаньня выкладчыка, неабходна ўжываць інтэрактыўныя, гарызантальныя сучасныя методыкі навучаньня: індывідуальную і калектыўную праектную працу, дыскусіі ды інш. Існуючы працэс навучаньня хутчэй проста дысцыплінуе, чым падштурхоўвае асобу да крытычнага мышленьня, актыўнасьці і адказнасьці.

Неабходна адкінуць манаполію універсітэта на адукацыю. Большасьці таго, што мы ўмеем і выкарыстоўваем мы навучыліся не ў сьценах навучальных установаў. Безумоўна, пры высокай матывацыі студэнт можа вынесьці карысць для сябе нават з самай найнуднейшай лекцыі ці бессэнсоўнага завучваньня на памяць. Аднак відавочна,што такое навучаньне адбываецца хутчэй “насуперак”, чым “дзякуючы” універсітэту. Праца, адносіны, падарожжы, іншымі словамі, само жыцьцё зьяўляецца тым месцам, дзе мы “атрымліваем адукацыю”.

Адкінуўшы манаполію універсітэта на адукацыю мы тым самым:

-руйнуем міф, які робіць вышэйшую адукацыю прэстыжнай (маўляў, "той у каго ёсьць “вышка” разумнейшы за таго, у каго яе няма"),

-прыходзім да неабходнасьці адмяніць дыпломы (якія нічога не абяцаюць),

-прызнаем, што неабходна больш сур’ёзна паставіцца да рэсурсаў адукацыі існуючым па-за сьценамі універсітэта (гэта могуць быць курсы пры прыёме на працу, дзе вывучаеш сапраўды тое, што табе неабходна або гурткі па інтарэсах, дзе вывучаеш тое, што табе на самой справе важна іцікава),

-адмаўляем ідэю пра тое, што толькі моладзь павінна карыстацца рэсурсамі для адукацыі (калі мы ўсьведамляем як шмат вакол магчымасьцяў вучыцца і вучымся імі карыстацца,

то рэсурсаў будзе дастаткова ўсім, незалежна ад узросту.)

Усе ідэі, прыведзеныя тут, патрабуюць значна больш шырокай аргументацыі, але гэта выходзіць за рамкі нашага прэс-рэлізу.

аўтаномная ініцыятыўная група анархістаў і анархістак

Цэтлікі
Камэнтары
  • аўтар госьць, дата 2015-12-02 20:22, спасылка

    молодцы ребята, так держать!

  • аўтар госьць, дата 2015-12-02 21:08, спасылка

    Слово "раса" пишется с одним "с".

  • аўтар госьць, дата 2015-12-02 21:40, спасылка

    Спасибо за отчет и участие!